Reportaż - Naszym zdaniem

Seks nienormalny

2006-01-12 00:00:00
fot. D. Lenartowicz

Pojęcie dewiacji seksualnej ewoluowało na przestrzeni wieków. Jeśli przyjmiemy, że dewiacja to jakieś zachowanie seksualne odbiegające od powszechnie uznanej normy, to trzeba jednocześnie pamiętać, że same normy także ewoluują. Odgrywa tu rolę czynnik socjalny i kulturowy. Były czasy i to wcale nie tak dawno (przełom XIX i XX wieku), kiedy uważano, że masturbacja jest przyczyną dewiacji, a seks oralny jest jej formą. Jak czułaby się w ówczesnej rzeczywistości dzisiejsza cosmodziewczyna?

Na szczęście w 1948 roku zoolog Albert Kinsey przeprowadził statystyczne badania na temat zachowań seksualnych Amerykanów i okazało się, że wcale nie taki mały ułamek ludzi uskutecznia masturbację i oralne przyjemności. Po publikacji wyników jego badań ludzie poczuli się raźniej, dowiedzieli się, że nie są nienormalni… *

Trzeba przyznać, że temat inności seksualnych jest dość kontrowersyjny. Postanowiłam więc zaopatrzyć się w literaturę naukową na ten temat. Po pierwsze, żeby nikogo nie urazić, po drugie, aby uwolnić się od stereotypów.

No i czego się dowiedziałam w trakcie tych poszukiwań? Ano, że tak naprawdę ciężko jest znaleźć jednoznaczną i akceptowaną przez wszystkich klasyfikację tych zjawisk. Podczas rozmowy z seksuologiem, dowiedziałam się, że właściwie każdy seksuolog zależnie od swojej praktyki, tworzy jakąś własną hierarchię zachowań seksualnych odbiegających od normy.

Zaburzeni?

Jasnym jest, że nie można w jednym rządku ustawić ze sobą homoseksualizmu i pedofilii (chociaż w naszym homofobicznym kraju pojęcia te są często ze sobą utożsamiane, co doprowadza do rozpaczy co światlejsze jednostki). Nawet edytor MS Word podkreśla słowo „homofobiczny”, bo nie ma go w słowniku… A w jednym z ostatnich numerów „Metra” wyczytałam, że w zachodnich biurach podróży turyści są ostrzegani przed przyjazdem do Polski, która jest uważana za kraj nietolerancji i homofobii. Swoją drogą, może należy niektórym (szczególnie pewnym polskim politykom) uświadomić, że już od 1973 roku nie używa się słowa „dewiacja” w stosunku do homoseksualizmu (innymi słowy, Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne uważa, że homoseksualizm nie jest zaburzeniem psychicznym).

Co byłoby dla mnie ważne, gdybym sama miała stworzyć jakąś klasyfikację? Na pewno aspekt cierpienia. Chodzi mi tutaj o to, że istnieją delikatne odchylenia od normy, które nikomu nie wyrządzają krzywdy, a są takie, które zaliczane są do ciężkich przestępstw (gwałt, kazirodztwo, pedofilia).

O tych delikatnych.

No i wydaje się, że wszystko pięknie, ale znów nie do końca. Bo gdzie znajduje się granica krzywdy? Ekshibicjonizm w porównaniu do pedofilii wydaje się dość mało szkodliwy, aczkolwiek spotkanie z ekshibicjonistą jest dużym ograniczeniem naszej wolności osobistej. Takim samym ograniczeniem jest bycie zmuszonym do wysłuchiwania odgłosów sąsiada uprawiającego seks za ścianą, jednak nikt tego seksu raczej nie zaliczy do patologii.

A co w takim ujęciu zdobić z zachowaniami sadystyczno – masochistycznymi? Przyjmijmy przykładowo, że istnieje para, w której jedna osoba ma skłonności sadystyczne a druga masochistyczne. Leczyć czy pozwolić im się cieszyć sobą? Teoretycznie rzecz biorąc, żyjemy w wolnym kraju i każdy ma prawo robić co chce, dopóki nie przekracza norm prawa. Więc w powyższej sytuacji, zakładając, że oboje partnerów jest zadowolonych ze współżycia, dlaczego mamy narzucać im „normalność”? Nikt nie jest do niczego zmuszany, więc praktycznie, problem nie istnieje (przynajmniej dla społeczeństwa i w świetle prawa). Pytanie, czy rzeczywiście osoby z takimi skłonnościami są w pełni szczęśliwe? Czy powinny one wychowywać dzieci? Takie pytania są bardzo trudne, nie da się na nie odpowiedzieć jednoznacznie, ponieważ należałoby wziąć pod uwagę specyfikę każdego przypadku.

Pytania związane z dewiacjami można mnożyć. Jak bardzo rozpowszechniony jest to problem? Tak naprawdę, statystki obejmują dane dotyczące przestępstw seksualnych lub też populację zgłaszającą się do terapeutów. Jak wiadomo, część przestępstw nigdy nie wychodzi na jaw i nie jest włączana do takich statystyk. Nie można też oszacować ilości ludzi o skłonnościach dewiacyjnych, którzy nigdy nie popadli w konflikt z prawem, ani nie szukają pomocy. Większość badaczy zgadza się z opinią, że przestępstwa na tle seksualnym wielokrotnie częściej popełniają mężczyźni niż kobiety. Jednak częstość występowania zachowań dewiacyjnych u kobiet może być mono zaniżona z kilku powodów: na przykład z uznania praktyk seksualnych z dziećmi za przejaw uczuć macierzyńskich.

Kolejnym problemem jest natężenie potrzeb i zachowań dewiacyjnych. U części osób zachowania takie są jedyną formą realizacji potrzeb seksualnych. U innych współistnieją one z tzw. normalnym życiem seksualnym. U kolejnej grupy są to tylko epizodyczne doświadczenia, u jeszcze innej są one zamknięte jedynie w sferze wyobraźni i niezrealizowane w praktyce. Zróżnicowane są też powiązania między dewiacjami a relacjami partnerskimi. Część osób o potrzebach dewiacyjnych – nie wchodzi w takie relacje, część prowadzi tzw. „podwójne życie” ukrywając przed partnerem swoje odmienne upodobania, część tworzy związki oparte na wzajemnych dewiacyjnych potrzebach (np. związki sadomasochistyczne, o których pisałam wyżej).

Potrzeba innego seksu. Dlaczego?

To pytanie, którego nie można pominąć w rozważaniach nad dewiacjami seksualnymi. Skąd się właściwie biorą? W literaturze podawane są zarówno czynniki biologiczne jak i psychiczne. Do biologicznych należą na przykład uszkodzenia mózgu oraz schorzenia płata skroniowego. Ragenstein i Reich opisali przypadki 4 żonatych mężczyzn w wieku od 41 do 56 lat, u których po raz pierwszy wystąpiły skłonności „pedofiliczne” po przebyciu organicznej choroby mózgu, powodującej też ubytek funkcji poznawczych. Poza biologicznymi istnieją oczywiście inne przyczyny. Można tutaj wymienić proste warunkowanie klasyczne. Jeśli dewiacyjne zachowanie jest często wyobrażane, pojawia się w fantazjach podczas masturbacji i towarzyszy temu przyjemność – może powstać reakcja warunkowa w sferze erotyzmu. Częste masturbacje nasilają natężenie fantazji, a równocześnie inne bodźce o nacechowaniu seksualnym ulegają osłabieniu a nawet wygaszeniu, ponieważ nie są wzmacniane.

Inne inności.

Przyjrzyjmy się teraz bliżej kilku zachowaniom o charakterze dewiacyjnym (na podstawie pozycji pt. „Seks nietypowy” – patrz żródła)

Ekshibicjonizm
Jest to pokazywanie narządów płciowych anonimowej osobie w celu osiągnięcia satysfakcji seksualnej. Jest to jedna z najczęstszych dewiacji. Obejmuje od 25- 30% wszystkich zachowań. Jednocześnie jest jedną z nielicznych dewiacji jakie można zaobserwować (duża część kobiet ma własne doświadczenia związane ze spotkaniem ekshibicjonisty), ponieważ inne zachowania są zazwyczaj ukryte, maskowane.

Fetyszyzm
Jest to dewiacja polegająca na osiąganiu satysfakcji seksualnej w wyniku kontaktu z przedmiotem, częścią ciała partnera, lub partnera w połączeniu z jakimś przedmiotem. Jest to w przeciwieństwie do ekshibicjonizmu, jedna z najbardziej ukrytych, prywatnych form dewiacji. Większość fetyszystów to mężczyźni (proporcja mężczyzn do kobiet wynosi 40:1). Fetyszyzm jest spotykany w bardzo rożnym wieku (wg badań Chalkleya i Powella w Londynie): od dwunastego do sześćdziesiątego roku życia. Fetyszami są najczęściej: ubrania, wyroby gumowe, nogi, buty, wyroby ze skóry, nylonu, chusteczki do nosa. Jeśli chodzi o części ciała – należy wymienić pośladki, włosy, członek, piersi (u fetyszystek o orientacji homoseksualnej), stopy, nogi. Teoretycznie fetyszem może być wszystko. Ciekawym zjawiskiem jest antyfetyszyzm i antyfetysze, w którym wyżej wymienione formy mają odwrotne działanie i części ciała partnera, lub jakieś przedmioty a nawet zapach – tłumią podniecenie seksualne i uniemożliwiają osiągniecie seksualnej satysfakcji.

Zoofilia (sodomia, zooerastia, bestiofilia)
Jest to dewiacja seksualna polegająca na kontaktach seksualnych ze zwierzętami. Liczne działa literacki i historyczne świadczą niezbicie iż ta dewiacja nie należała do rzadkości. W 1730 roku Marcin Schuring zestawił w książce „Gynaecologia” gatunki zwierząt wykorzystywane do osiągania satysfakcji seksualnej. Znalazły się tam: psy, koty, kozy, owce, kury, gęsi, kaczki, konie, ryby, niedźwiedzie, małpy, osły, węże.

Apotemnofilia
Dewiacja ta polega na odczuwaniu pociągu seksualnego do osób z amputacjami np. kończyn lub na odczuwaniu potrzeby amputacji u siebie.

Eretofonofilia (inaczej mord z lubieżności)
Jedna z odmian sadyzmu polegająca na osiąganiu satysfakcji seksualnej podczas mordowania ofiary. Zazwyczaj tacy dewianci mają na swoim koncie serię zabójstw. Przypadki takie często są przedstawiane w kinematografii.

Frotteuryzm (ocieractwo)
Polega na osiąganiu satysfakcji dzięki ocieraniu się członkiem o różne części ciała kobiety (zazwyczaj podczas jazdy środkami komunikacji miejskiej, gdzie nietrudno o tłok). Ocieracz może swoją mimiką nie przejawiać żadnych oznak podniecenia. Często jednak wystarczy zareagować ostrymi słowami aby go spłoszyć.

Eksaudyryzm
Jest to osiąganie satysfakcji seksualnej podczas podsłuchiwania zachowań seksualnych innych ludzi.

Gerontofilia
Polega na osiąganiu satysfakcji seksualnej przez młodą osobę jedynie w wyniku współżycia z partnerem w starczym wieku.

I jeszcze kilka innych, np. Autonefiofilia (bodźcem seksualnym są pieluszki), Mysofilia (bodźcem seksualnym jest brud), Wampiryzm (fetyszem jest krew partnera).

Zaskakujące jest to jak wiele bodźców może ludzi podniecać. Czasem to nas dziwi, czasem wywołuje rozbawienie a czasem wstręt. Część dewiacji jest zupełnie nieszkodliwa (np. podsłuchiwanie innych) a część ma poważne konsekwencje zarówno dla otoczenia jak i dewianta. Przyczyny też są tak zróżnicowane jak różni są dewianci – czasem wpływ ma przeszłość, czasem nieprawidłowe nawyki a czasem biologia. A czasem wszystkie te czynniki na raz. Lżejsze formy dewiacji, takie jak fetyszyzm, w niektórych przypadkach mogą dodać smaczku zwyczajnemu współżyciu seksualnemu. Cięższe, mogące zagrażać innym powinny być oczywiście leczone.

A większości społeczeństwa pozostaje cieszyć się faktem, że żyjemy w czasach, kiedy nikt nie wmawia nam, że masturbacja może prowadzić do ślepoty.

Katarzyna Adamska
katarzyna.adamska@dlastudenta.pl

* Dziś wiele się zarzuca metodom badań zaproponowanym przez Kinseya, ale nie można zaprzeczyć, że wyniki jego badań wywarły wielki wpływ na świadomość ludzi i na proces rewolucji seksualnej.

Żródła:
1. Lew-Starowicz Zbigniew, Seks nietypowy, Warszawa 1988
2. Trawin Sheldon, Protter Barry, Dewiacje seksualne, Warszawa 1995
3. Regenstein QR, Reich P., Phedphilia occuring after onset of cognitive impairment, 1978

06.01.2006

 

Komentarze
Redakcja dlaStudenta.pl nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi Internautów opublikowane na stronach serwisu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treści zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwie lub naruszające zasady współżycia społecznego.
Zobacz także
Jak Polacy Niemcom Żydów mordować nie pomagali
Jak Polacy Niemcom Żydów mordować nie pomagali

Odważna i ambitna próba obalenia mitu Polski Niewinnej czy upiorne pomówienie wszystkich Polaków?

Studia w Indiach. Nie tak straszne jak je malują
Studia w Indiach. Nie tak straszne jak je malują

"Nigdy nie widziałem kraju, który zawierałby w sobie tyle kontrastów. Przepych, piękno i nieskazitelność z jednej strony, z drugiej bardzo łatwo przeradza się w straszną biedę i syf.".

Zdjęcie ślubne z Auschwitz
Zdjęcie ślubne z Auschwitz

„Moja kochana, kochana Margo, tulę Cię namiętnie do siebie i życzę Ci na święta wszystkiego najlepszego. Na zawsze Twój R. Co porabia mój mały uparciuch. Pisz mi dużo o nim. Moc ucałowań dla Was obojga!”.

Polecamy
Jak nas nabierają telemarketerzy?
Jak nas nabierają telemarketerzy?

Student, pracownik call center opowiada o rzeczach, o których większość mieszkańców naszego kraju nie ma zielonego pojęcia.

Zdjęcie ślubne z Auschwitz
Zdjęcie ślubne z Auschwitz

„Moja kochana, kochana Margo, tulę Cię namiętnie do siebie i życzę Ci na święta wszystkiego najlepszego. Na zawsze Twój R. Co porabia mój mały uparciuch. Pisz mi dużo o nim. Moc ucałowań dla Was obojga!”.

Ostatnio dodane
Jak Polacy Niemcom Żydów mordować nie pomagali
Jak Polacy Niemcom Żydów mordować nie pomagali

Odważna i ambitna próba obalenia mitu Polski Niewinnej czy upiorne pomówienie wszystkich Polaków?

Studia w Indiach. Nie tak straszne jak je malują
Studia w Indiach. Nie tak straszne jak je malują

"Nigdy nie widziałem kraju, który zawierałby w sobie tyle kontrastów. Przepych, piękno i nieskazitelność z jednej strony, z drugiej bardzo łatwo przeradza się w straszną biedę i syf.".